Polecam uwadze artykuł prasowy niejakiego Konstantego J. Michalskiego. Co prawda rzecz dotyczy relacji sarmacko-bialeńskich, ale z naszej perspektywy interesujący jest drugi akapit. Do tego poziom refleksji geopolitycznej bardzo przyzwoity - widać, że autor, kimkolwiek jest, ma zadatki na bardzo ciekawego publicystę.
Nie zaogniał się od dłuższego czasu konflikt między Sarmacją, a Bialenią. Nie jest to odprężenie w stosunkach dyplomatycznych, zakończenie sporu, czy cokolwiek w ten deseń. Stosunki dyplomatyczne nie istnieją, a my jesteśmy w stanie cichej zimnej wojny, pomimo aktywnych kontaktów między obywatelami naszych państw. Zdrową rywalizacją ciężko jest to nazwać, ale mimo wszystko, gdzieś w podświadomości mamy motto “dogonić i przegonić”.
Doktryna polityki zagranicznej jest błędną odpowiedzią na stan dzisiejszego mikroświata. Przynajmniej częściowo, bo mamy tu doniosłe słowa o “prometejskiej misji” wśród narodów Nordaty. Ten naród jest jeden, bo pomimo pewnych animozji między poszczególnymi osobami, to stan osobowy państw post-grutinistycznych, bo tak można nazwać Abachazję i upadłe już przyległości jest niezmienny. To są kosmopolici. Mikronacyjni nomadzi na wielkim stepie. Wbrew wszystkim naszym próbom - wielkim wysiłkiem będzie ich uziemienie. Przed czasami Grutina istniało kilka państw, mniej (Piotrusiowo) czy bardziej (Klindia) poważnych. Wtedy sytuacja była, powiedzmy, stabilna, mikronacje się rozwijały i idée fixe było dołączenie do poważnych państw, które każdy uznaje. Wkroczył Grutin i wszystko się zmieniło. Zaczęła się aktywność, państwowości odporna na wstrząsy, za cenę klonerstwa, śmiesznej autorytarności, szukania sojuszników na gwałt oraz straszenia przed złym w postaci Bialenii. Czy było to koniecznie, to inna kwestia. Czy był to ciąg przyczynowo-skutkowy, czy zwykła korelacja - ponownie, to nie temat na tego typu felieton. Mimo wszystko, należy być pewnym. Sama Nordata sojuszników nam nie zapewni.
Główną wadą deklarowanych przez nas wzniosłych idei w polityce zagranicznej jest kwestia sarmacka. Nie rozwiążemy tego, to pewne. Wszystkie postulaty były już wysuwane po obu stronach, nawet w przypadku kompromisu - wiadomość o nim była zacierana, albo w skuteczny sposób blokowano jego wejście w życie. Pogódźmy się ze światem dwuosiowym. Albo jesteś z nami, albo przeciw nam.
A czy jest trzecia opcja? Jest. I w zasadzie cały mikroświat przybrał po sarmackich ofensywach dyplomatycznych, a także, co trzeba przyznać - po naszych staraniach, doktrynę neutralności. Choć bialeńsko-sarmacki spór może i się wydawać dla co poniektórych egzotyczny, to należy starać się budować blok. Trwały sojusz państw, no właśnie - jakich? Czy republikańskich? Przecież takich jest zdecydowanie za mało. Nie byłoby innego spoiwa niż mglista wspólnota interesów oraz wspólna aktywność. W ostateczności można posunąć się do straszenia Sarmacją. Też działa.
