Potopu czas...

Powiększanie wspólnego dobra, walki o władzę. Esencja dreamlandzkiego życia.
Karbiak to cwel

Potopu czas...

Post autor: Karbiak to cwel »

Na ziemiach dreamlandzkich zaczął płynąć mimowolnie potok. Tak lało niczym z cebra. Parasole w swej konstrukcji pękały od nadmiernej strugi deszczu. Ptaszki zrażone zmoczeniem, szukały schronień, gdzie wodny kataklizm przetrwają. Gdzieś tam z dzielnicy mieszkalnej wydobywał się dźwięk, że jak to wszystko zamarznie, to będzie taka szklanka, że nie ujedziem. Woda jak się wzbierała, tak się wzbiera nadal. Denka studzienek kanalizacyjnych popadają w taniec wodny. Podrygują i kręcą się wokół swojej własnej osi.

Dzieci niewzruszone, że nastapił opad, postanowiły wykorzystać okazję do frywolnych zabaw w wodzie. Napompowali pontony czy inne koła dymane powietrzem i po uliczkach gnać w tej wzburzonej wodzie poczęli. Matki z okien ryja darły, żeby do domu wracały, bo się choroby nabawią. A one tak jakby nie słyszały i oddawały się rozrywce niepohamowanej. Zniecierpliwione matki groziły przysłaniem łojca, który przetrzepałby im skrórę. Te zniknęły zaś za rogiem, gdy głos matki z okna cichł i cichł.

Podtopieniu ulegały postępowo samochody poustawiane równo wzdłuż ulic. Piwnice, a w nich uchodźcy, nie zdołali zabarykadować okiennic i spotkali się z wodą sam na sam. Walka z napływem odbywała się do ostatniego tchu. Gdy woda pieła się ku górze, ludzie uciekali do wyższych kondygnacji budynków. Żywioł nie oglądał się za siebie. Moczył wszystko, na co przyszło mu ochota.

Mieszkańcy stojący już na dachu budynku, pogodzeni ze stratą, wciąż oczekiwali pomocy z niebios. Wtedy pochmurno było jak stali i czekali, bo z czegoś padać musiało. Niektórzy się modlili, żeby służby ratownicze ich czym prędzej wyciągnęli z opałów. Z dachów jeszcze widoczne wieże kościelne, z których pobrzmiewał dzwonów brzdęk. Komuś jeszcze za sznur chciało się ciągnąć, aby te dzwony rozbujać. Gdy dźwięk dzwonów do uszu napłynął, to niektórzy opadli na oba kolana wyciągając z kieszeni paciorki, które wnet zaczęli odmawiać.

Modlitwy i prośby słane ku zachmurzonemu niebu stały się coraz cichsze. Woda nie dawała za wygraną i podmywała wszystko, co na swej drodze napotkała. Zwierzyna wraz z ludnością ocalałą coraz wyżej chcieli osiaść. Udali się w kierunku gór skalistych, gdzie warunki nie rozpieszczały. Opady były coraz bardziej intensywniejsze, tak jakby ktoś chciał, aby nie przeżył nikt...
Awatar użytkownika
Aleksander
członek Rządu Królewskiego
Posty: 5984
Rejestracja: 1 sty 2017, 22:00
NIM: 435954
Herb: a13
Lokalizacja: Tauzen
Kontakt:

Re: Potopu czas...

Post autor: Aleksander »

Tym razem to nie my wpuściliśmy Karbiaka. Pozwoliliśmy sobie jednak na jego wypuszczenie.
(-) Alexander, r.s.
ODPOWIEDZ

Wróć do „Polityka”

Kto jest online

Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 2 gości