Godzina 3:48. Na dworcu pustka, tylko pojedyncze osoby siedziały na ławkach, a przy jednym ze sklepów dopiero zapaliło się światło. Czynne są tylko dwie kasy biletowe - jedna dla podróżnych jadących pociągami regionalnymi, druga sprzedająca bilety na pociągi dalekobieżne i linie dużych prędkości. Kilka gołębi chodziło dumnym krokiem po kafelkach hali korzystając z nocnej pustki.
Takie warunki przyszło zastać maszyniście, który właśnie wszedł do budynku dworca i skręcił tam, gdzie znaki dla podróżnych prowadziły do przechowalni bagażu - tam jest też przejście do biura dyspozytora. Młody maszynista niedawno uzyskał kwalifikacje na pociągi S500 (znanymi jako najszybsze małofurijskie superskłady), a dzisiaj miał się zacząć jego pierwszy samodzielny kurs. Maszynista włożył na chwilę kartę do czytnika przy drzwiach i otworzył drzwi z tabliczką "Tylko dla personelu", następnie przeszedł do wspomnianego wcześniej biura.
- O, młody. Dla ciebie mam S-kę 14, czeka na grupie F. Numer i hasło do systemu pamiętasz?
- Mam zapisane - odpowiedział.
- Dobra. Przejmiesz trasę do Rodo, z powrotem, potem do Dawidów przez Walgard, powrót, do Dawidów przez Rodo i z powrotem przez Rodo na nasz główny. Na szlaku między Wiatrami a Sierpami żółtek już zjeżdża. Między Walgardem a Guslar będą ograniczenia prędkości, nie zdążyli z naprawą odcinka tej nocy, jeszcze będą to robić jutro. Dokładny rozkład znajdziesz w systemie, rozkazy też, tylko podepnij telefon od razu po zatrzymaniu w peronach. Coś jeszcze potrzebujesz?
- Nie, wszystko jasne, mogę jechać. Odjazd będzie 5:07?
- Dokładnie. No, to jeszcze chuchnij, dam ci klucze i leć. Skład jest wysprzątany i gotowy, kierpoć przyjdzie z peronu. Jakby coś, dzwoń do mnie z telefonu pokładowego.
S-ka 14, czyli zespół trakcyjny serii S500 z numerem bocznym 14, a
żółtek to pociąg diagnostyczny z wyposażeniem do lekkich napraw. Dyspozytor wyjął alkomat, a maszynista dmuchnął w ustnik. Okrągłe 0 promili. Wtedy dyspozytor wydał klucze, a "młody" poszedł w kierunku grupy torów postojowych na wschód od dworca, obok lokomotywowni - dobre kilka minut spaceru. Po drodze przez puste perony zarzucił kamizelkę odblaskową.
Doszedł do składu około 4:25. Akurat żeby się uruchomić, zrobić próbę hamulca i wtoczyć się na peron. "Młody" otworzył kluczem drzwi i zapalił latarkę idąc w kierunku szafy elektrycznej. Tam sporym odłącznikiem obrotowym załączył akumulator. Światła szafy elektrycznej zaświeciły się, a kontrolki gasły na zmianę i zapalały przez minutę. Później zaczęły szumieć wentylatory komputerów sterujących i uruchomiła się sprężarka pantografów. Maszynista przeszedł do kabiny po zamknięciu kluczem szafy, a tam przekręcił klucz aktywacji kabiny.
Chwilę zajęło zanim maszyna podniosła pantografy i załączyła silniki. Niemal od razu po zamknięciu styczników liniowych uruchomił się radiotelefon w trybie łączności radiowej.
- 5439, MOŻNA LUZOWAĆ!
Wydarł się głos z kanału radiowego przeznaczonego do manewrów. Młody podskoczył na fotelu przeklinając pod nosem i ściszyl radio z powrotem do bardziej akceptowalnej głośności, po czym przeszedł do przeklikiwania się przez menu konfiguracyjne składu - ilość członów, numer maszynisty, numer pociągu, próba hamulca. Łączność komórkowej telefonii kolejowej i systemy bezpieczeństwa również zaczęły działać.
- FG2, zgłasza się 136, próba radia.
- 136, słychać dobrze. Gotowy w perony?
- Gotowy, można świecić.
- Już świecę, rozkład twój mam, połączenie z nadzorem ruchu też.
Sygnalizator manewrowy przy torze pokazał sygnał zezwalający na manewr, skład wytoczył się w kierunku stacji. Za chwilę minie godzina 5:00 i szlaki szybkobieżne zostaną otwarte dla ruchu. Przynajmniej powinny, zdarzało się, że prace się przedłużały i pociągi jechały wahadłowo jednym torem z dwóch.
W tym samym czasie na stacji już zrobił się tłum pasażerów, a ruch na samej stacji powoli się zwiększał. Zaraz po otwarciu drzwi pasażerowie zaczęli wchodzić i zajmować miejsca. Tłok na peronie powoli malał, a podróżni odkładali bagaże zajmując miejsca. Drużyna konduktorska na peronie jeszcze kręciła się wzdłuż składu zanim nadeszła pora odjazdu, kiedy z megafonu została odtworzona melodyjka zapowiadająca odjazd, drużyna weszła do pociągu, a po skończeniu się melodyjki drzwi się zamknęły.
- 136, od kierownika odjazd!
Pociąg szybkobieżny nr 136 do Rodo odjechał. Następny przystanek miał na stacji w Wiatrach, po czym odjedzie na linię szybkobieżną osiągając w kierunku Rodo 300 km/h. Ponieważ jest to pierwszy pociąg tego dnia, nic nie powinno w tym przeszkodzić.