Ulryk de la Mitto pisze: ↑18 sie 2019, 15:14 Prądy powietrzne były na tyle silne, że pchały go coraz bardziej w korony drzew. Próby manewrowania spadochronem poszły na marne.
Nie pozostało mu nic innego jak stanąć twarzą w twarz z nieuniknionym lądowaniem awaryjnym. Mógł przecież wylądować na tych łąkach rozciągnionych, których jak na złość nie było, wśród tych maków szalejących na wietrze, ale żywioł okazał się silniejszy i wybrał dla niego odpowiednie lotnisko otoczone wysokimi drzewami.
Jedyne, czego się obawiał, to spotkania szpiczastej gałęzi, która przebiłaby go na wylot i zakończyła jego lot w niefortunny sposób.
Nagły trzask łamiących się gałęzi. Wzlot ptaków pełnych przerażenia w niebo. Pęd wiewiórek uciekających po znanych sobie drogach ułożonych z gałęzi, które jeszcze były w nienaruszonym stanie. Spadochroniarz walczył nogami i rękoma z atakującymi go gałązkami. Od grubszych gałęzi starał się odpychać nogami. Chronił twarz przed gałęziami próbującymi go kąsać. To był ten moment, kiedy nie myślał już, czy przeżyje czy nie. Po prostu, spadał i liczył na łut szczęścia.
Ni stąd, ni zowąd, poczuł silne szarpnięcie. Pohuśtał się przez moment na linkach spadochronu, stracił po drodze przytomność i zawisł w dość sporej odległości od ziemi.
Bo upadł i sobie głupi ryj rozwalił.
Użytkownicy przeglądający to forum: Obecnie na forum nie ma żadnego zarejestrowanego użytkownika i 1 gość
