Tekst Marion Cirilla:
Morlandzki Geographic czyli świat wg Marion
EDYTORIAL
Zapraszam do przeczytania nowej rubryki w Kurierze Morlandzkim. Będzie ona rodzajem sprawozdania z moich wypraw/ spacerów. Od następnego numeru przyjmie on formę „przewodnika turystycznego” miast Dreamlandzkich. W każdym numerze znajdziecie opis i zdjęcia jednego z miast wraz z jego historią, zabytkami itp. Tak, aby każdy Dreamlandczyk poznał bliżej miasta, zarówno ze swojej jak i z pozostałych prowincji.
Tekst i zdjęcia: Marion baronowa Cirilla
SPACERKIEM PO DOLINIE ......... W CINTRZE
Takiej pięknej pogody dawno nie było.. niemożliwością byłoby dla mnie pozostanie w murach zamku, zamiast wyjście na spacer w ten wiosenny słoneczny dzień.. oczywiście z aparatem

Postanowiłam zacząć spacer od nieco oddalonej części zamku, a mianowicie od lasów w dolinie Van der Veana.
Przede mną ostatnia uliczka.. powoli ucicha miejski gwar..
Przyjemnie jest wejść do lasu.. zanurzyć się w innym świecie.. słychać śpiew ptaków.. biorę głęboki wdech.. czuć las. Kwiaty, trawę, nawet drzewa.. jest niesamowicie.
Idę ścieżką w kierunku rzeki, już słychać jej szum.. co kawałek drzewa całe w kwiatach, wyglądają zachwycająco.. a skoro tak, trzeba porobić kilka zdjęć.. (zobacz zdjęcie nr ..). Aparatu już nie chowam, bo tuż tuż jest już rzeka.. a tam kolejne cuda natury.. przechodzę na drugą stronę przez jeden z mostów.. ale postanowiłam nie ich główną ścieżką.. zbaczam w bok w małą ścieżynkę, miejscami błotnistą, bo rozciąga się przy rzece.. ale nic, fotograf, nawet amator, musi się czasem poświęcić dla dobra sprawy.. Tutaj nie ma ludzi, a i widoki są bardziej niesamowite.. idę dalej rozkoszując się spokojem i pięknem natury. Te kwitnące drzewa naprawdę wyglądają niesamowicie, słońce odbija się od białych płatków.. nadając wrażenie, jakby drzewa były obsypane nie kwieciem, a puszystym śniegiem.. część drzew schyla się nad rzeka, jakby chciały się przejrzeć w lustrze wody.. (zdjęcie nr... ) idę dalej, co kawałek robiąc zdjęcia.. jak już zacznę, to ciężko przerwać.. zwłaszcza jak co kawałek zauważam coś ciekawego do sfotografowania..
Dróżka powoli się kończy by dołączyć do swojej „większej siostry”, nawet już widzę jakąś rodzinę idącą do lasu na spacer.. jednak dalej moja dróżka jest już nie tyle błotnista, co praktycznie zalana.. mała konsternacja.. postanowiłam to jakoś obejść.. więc idę na około. Stawiam ostrożnie kroki, by nie zapaść się w jakimś głębszym błotku.. ale opłaciło się iść tędy.. „przeprawa” zaowocowała w kolejne niesamowite zdjęcia, w tym kaczeńców, złocących się niczym małe słoneczka (zdjęcie nr .. ). Stąd widać także mały strumyk, szemrząc przemyka między drzewami (zdjęcie nr .. ), by dołączyć do rzeki idę dalej, udaje mi się dotrzeć do głównej ścieżki, a właściwie drogi.. jednak nie na długo, po chwili skręcam w lewo, by dotrzeć do źródła strumyka.. widać jak woda wypływa z ziemi.. niesamowity widok, oczywiście tu też robię zdjęcia, strasząc niechcący biedną żabę, która ucieka mi, płynąc z prądem strumyka, biegnę kawałek za nią, ale nie ma szans.. już dawno zniknęła gdzieś.. zanim uciekła zdążyłam zrobić jedno zdjęcie, i to w pośpiechu.. więc najlepszej jakości niestety nie jest.. ale nic. Zanim wróciłam do głównej trasy rozglądam się dookoła, czy jeszcze czegoś nie można by sfotografować.. można! W strumyku leżą kamyczki, zabarwione na różne kolory, połyskując od załamań wody (zdjęcie nr ), która przez nie przepływa.. taa, tylko robiąc zdjęcia trzeba się trochę wygiąć i stanąć w dziwnej pozycji, by nie robić cienia, bo wtedy nie ma takiego efektu.. kamyczki muszą być oświetlone

Ok., wracam do trasy.. mijam polankę, czyżby nie było tam nic godnego sfotografowania? Aa, jednak coś.. ukwiecone drzewko, ale o tej porze roku - tylko tyle, więc idę dalej.. poszukując wzrokiem (nazwa kwiatów), bo planowałam zrobić im zdjęcie.. idę dalej.. i.. są! Tuż przed rozwidleniem druk, po prawej stronie, rozciąga się biało-zielony kobierzec.. Podchodzę bliżej, i.. oo! przy drzewie jest nawet parę niebieskich kwiatów z tej odmiany ! (zdjęcie/a nr ..).
Robię kilka zdjęć, ale nie mogę przesadzać, bo jeszcze sporo drogi przede mną, i z pewnością równie sporo zdjęć

Postawiam iść w lewą stronę, w prawą warto iść zimą, bo jest tam górka, z której świetnie się zjeżdża, np. na sankach. Idę kawałek, ale co jakiś czas jak nie rowerzysta to pieszy.. więc znowu schodzę ze ścieżki.. i idę przez las. Tym bardziej, że widzę jakiś korzeń, już obrośnięty.. niektóre mchy i porosty są naprawdę ładne.. dlatego często robię im zdjęcia.. takie zielone miękkie poduszeczki.. do tego często pełne robali

Dziś znalazłam „tylko” małego żuczka, ale nie chciał zbytnio robić za modela, więc idę dalej.. widoki niesamowite.. niestety na chwilę znowu muszę wrócić do drogi, bo moja trasa zrobiła się „trochę” za bardzo zarośnięta i nie da rady tamtędy przejść. Uff, na drodze póki co nikogo nie ma.. i co widzę? Motylka, o, już są trzy.. pazie królowej.. tańczą wesoło w promieniach słonecznych.. oo, jeden usiadł na piasku, jest szansa, by zrobić zdjęcie.. ale boję się za blisko podejść, żeby mi nie uciekł, więc robię powoli tylko jeden mały kroczek, nastawiając w między czasie zooma.. i jest.. okazja nie zmarnowana.. chociaż jeden motylek, ale na zdjęciu jest (zdjęcie nr ..)
Ok.. idę dalej.. widzę ciekawe widoki po lewej, więc znów schodzę z trasy.. robię kilka zdjęć.
No właśnie.. kilka, słońce tak mocno świeci, że promienie obijają się blaskiem od liści.. nadając im prawie księżycowy wygląd. Tu mogę tylko swoje oczy nacieszyć widokiem.. bo na zdjęciach dużo nie będzie widać.. (i faktycznie tak było). Gdy chcę już wracać na drogę, dostrzegam ropuchę.. szybko włączam aparat i powoli się do niej zbliżam, robię najpierw zdjęcia z pewnego oddalenia.. boję się, że mi ucieknie.. ale nie.. jestem już przy niej, kucam obok.. a ropucha nic. Biedna ze strachu udaje pewnie nieżywą.. Robię zdjęcie, ale ropucha jest przesłonięta trochę trawą.. więc biorę patyczek i odsuwam jedno z źdźbeł i robię szybko zdjęcie.. ale widzę, że dalej się nie rusza, więc ponawiam czynność, aż ropucha jest widoczna w całej swojej okazałości.. muszę przyznać, że niezła z niej modelka.. nawet oczami prawie w ogóle nie rusza.. Przesuwam się trochę w prawo, by znaleźć się od strony pysku ropuchy.. taa.. piękne ujęcia.. (zdjęcie nr..). Ale widzę, jak ruszają się ropusze nozdrza, pewnie ze strachu.. Dlatego postanawiam szybko dokończyć sesję zdjęciową i zostawić biedną ropuchę, żeby mogła się gdzieś skryć..
Wracam na ścieżkę.. jeszcze został jeden „stały” punkt, w którym robię zawsze zdjęcia, gdy tu jestem. Idę chwilę, droga znowu przybliża się do rzeki.. już widać w oddali nawet most.. tu znowu zatrzymuję się.. piękna zieleń, po lewej rzeka wesoło szemrze.. błyszcząc od odbijającego się w jej wodach słońca.. (zdjęcia nr.. ) po prawej widzę dwie rodziny, które zrobiły sobie piknik.. panuje sielankowy nastrój.. i z takim właśnie nastrojem wracam, chodź już nieco zmęczona, po ponad dwugodzinnym spacerze. Przechodzę przez most i idę w stronę zamku.. Ale już w myślach planuję, dokąd pójść na następny spacer..
Więcej zdjęć z doliny znajduje się na stronie .......................