ogłasza konkurs literacki z okazji 18-lecia powstania Królestwa Dreamlandu
pod honorowym patronatem Jego Królewskiej Mości Edwarda II
Temat konkursu: dowolny ogólnomikronacyjny
Nagrody przyznawane będą w dwóch kategoriach: prozy (opowiadania, felietony itp.) i poezji (utwory wierszowane)
W obu kategoriach:
Za 1 miejsce nagroda pieniężna wynosi 40.000 D.
Za 2 miejsce nagroda pieniężna wynosi 30.000 D.
Za 3 miejsce nagroda pieniężna wynosi 20.000 D.
Pozostałym uczestnikom konkursu zostaną wypłacone nagrody pocieszenia w wysokości 5.000 D.
W konkursie mogą brać udział wyłącznie mieszkańcy i obywatele Wspólnej Korony Ebruzów, ze względu na brak wypłacalności nagród w innych państwach.
Jedynym zastrzeżeniem co do przyjmowanych utworów będzie to czy treść w nich zawarta publicznie nie znieważa lub obraża mieszkańców Wspólnej Korony Ebruzów. Praca oczywiście też nie może być plagiatem. Jeżeli ktokolwiek będzie miał zastrzeżenia do któregoś z nadesłanych utworów pod względem plagiatu proszony jest o pilny kontakt ze mną na PW lub w tym wątku. W takich lub podobnych przypadkach praca nie będzie brana pod uwagę.
Swoje prace proszę nadsyłać w tym wątku do 31 lipca, a rozstrzygnięcie konkursu odbędzie się w pierwszych dniach sierpnia za pomocą forumowej ankiety. W przypadku identycznej liczby głosów (jeśli będzie chodziło o 1,2 lub 3 miejsce) autorzy otrzymują taką samą nagrodę pieniężną jaka jest przewidywana za dane miejsce.
Ewentualne pytania można składać w tym wątku.
Pisarze i poeci wszystkich prowincji, łączcie się i pokażcie swoją twórczość!
Życzę powodzenia wszystkim uczestnikom konkursu. Auksencjusz Butodziej-Witt
Wydaje mi się, że najlepszym rozwiązaniem będzie nadesłanie jednego wybranego utworu swojego autorstwa. Musi Szanowna Pani wybrać najlepszy (według Pani) utwór. Chyba prościej i sprawiedliwiej będzie, gdy każdy wyśle jedną pracę. :)
Jak konkurs, to usiadłem i napisałem opowiadanie. Moje zgłoszenie poniżej :)
Wszelkie podobieństwa do wirtualnych postaci są całkowicie przypadkowe. Nic z tego się nigdy nie wydarzyło. Patrz na ten tekst tylko i wyłącznie jak na produkt wyobraźni autora. Wszystko, co mówi autor we wstępie, jest prawdą, a wszystko dalej, fikcją. Wszystko, co mówi autor we wstępie, jest fikcją, a wszystko dalej, prawdą.
Sklonować się w mikroświecie jest zadziwiająco łatwo. Wystarczy właściwie parę kroków, chwila skupienia i już - pyk, masz klona. To, co dalej stanie się z tym klonem, zależy od ciebie. Możesz wysłać go do innego kraju, by tam budował imperia albo je niszczył. Nic nie stoi na przeszkodzie, byś z czasem stał się tym klonem, a swoją pierwszą tożsamość zniszczył. Jedyne, co cię ogranicza, to czas. Nie jesteś w stanie być w kilku miejscach naraz. W mikroświecie to jednak akurat nieduży problem - nikt nie oczekuje od ciebie, byś odpisywał natychmiast.
Młody dziennikarz, nazwijmy go M1, szukał tematów do opisania w redakcji Niecodziennika Scholijskiego. Marzyła mu się solidna sekcja zagraniczna - wiadomości z różnych miejsc mikroświata, siatka korespondentów, najciekawsze tematy. Nikt jeszcze nie wiedział, że M1 niedawno się sklonował. Planował, że za jakiś czas w sekcji zagranicznej opisze swoje równoległe miejsce zamieszkania, ale żeby to uwiarygodnić, potrzebny był najpierw tekst o jakimś innym miejscu.
Podczas przeszukiwania katalogów mikronacji, znalazł miejsce niemal idealne. To było najgorsze wirtualne państwo, jakie kiedykolwiek widział. Jedyny budynek w ówczesnej stolicy kraju był zbudowany z dykty i pomalowany na jaskrawe, zupełnie niepasujące do siebie kolory. W środku spotkał jednego człowieka. Nosił koronę i pokazywał M1 akty prawne, które napisał w szkolnym zeszycie. Zarówno pod względem ortografii, jak i interpunkcji, nie były one najwyższych lotów. Król twierdził, że poza nim w kraju mieszkają jeszcze dwie inne osoby. Pokazał nawet ich podpisy na kolejnej stronie w zeszycie. Wyglądały dziwnie podobnie do jego własnego, który widniał w pierwszej linii.
M1 powrócił do Scholopolis zachwycony swoim znaleziskiem. Poszukał jeszcze w mediach innych krajów, czy na pewno temat nigdzie nie został poruszony, po czym zaczął przygotowywać tekst.
“Proszę państwa, oto Elderland.”
Ten numer Niecodziennika cieszył się zaskakująco dużym zainteresowaniem. Niewiele później w gazecie Elderlandu (wywieszanej na drzwiach budynku króla i przesyłanej w jednej ręcznie przepisanej kopii do M1, który poprosił o to króla) pojawiła się informacja, że w państwie pojawiły się cztery nowe osoby, które zaangażowały się w pomoc w rozwinięciu Elderlandu. Nazwijmy ich F1, M2, M3 i A1.
Nowi obywatele ruszyli żwawo do pracy. Rozpoczęli od rozmieszczenia przed budynkiem kilku ławek ustawionych w koło. Miejsce to nazwali placem zgromadzeń. Następnie usiedli tam razem z królem i zaczęli dyskusje o tym, jak powinno wyglądać to państwo. Używali mądrych słów, wygłaszali długie przemowy, a co jakiś czas odchodzili na bok, gdzie rozmawiali między sobą, zostawiając króla samego przy ognisku. Król spokojnie dorzucał drewna do ognia, gdy za jego plecami trwały gorączkowe szepty.
Nikt poza zgromadzonymi nie wiedział, jak to się właściwie stało, ale po jednym ze zgromadzeń kto inny zaczął nosić koronę. Odtąd nowym królem Elderlandu był M2. Powstały gmachy Zamku Królewskiego i Forum, gdzie odtąd rozmowy miały toczyć się w znacznie lepszych warunkach. Jedną z pierwszych decyzji było nawiązanie bliskich kontaktów z Nowalem, gdzie królem był M4. Te dwa kraje miały ze sobą w tym momencie dużo wspólnego.
W obu stolicach w pałacach królewskich urzędowały klony Scholandczyków. Jeden z nich niedługo później zrezygnował ze swojej scholandzkiej tożsamości, drugi nie miał takiego zamiaru.
Nowal spokojnie rozwijał się. Artykuł o państwie w Niecodzienniku Scholijskim nie miał już aż takiego wpływu na populację, jak ten o Elderlandzie. Inne akcje promocyjne przynosiły jednak rezultaty - w Nowalu pojawiali się ludzie spoza grona realnych znajomych M4. Jednym z nich był J1.
J1 od samego początku dążył do jak największego zbliżenia Nowalu i Elderlandu. Nowalczycy mieli podejrzenia, że jest to klon samego M2, choć adresy IP nie zgadzały się. Pewnego dnia J1 w prywatnej wiadomości do M4 przedstawił się jako wysłannik Królestwa Elderlandu i zaproponował unię realną Nowalu i Elderlandu. Głową połączonych państw miałby być M2. Propozycja została odrzucona, a J1 wyrzucony z kraju.
Kariera M1 w Scholandii doprowadziła go do stanowiska ministra. Jako członek rządu zorganizował kilka inicjatyw, które przyprowadziły do kraju nowych mieszkańców. Wszystko działało dobrze, aż pewnego dnia do M1 dotarła przekazana wiadomość od A1, Króla Scholandii, do jej premiera.
“Otrzymałem informacje od Scholandzkich Sił Bezpieczeństwa, z których wynika, że M1 jest królem niejakiego Elderlandu. Proszę sprawdzić informacje, a jeśli okażą się prawdziwe, należy go za zdradę stanu zlikwidować.
A1, Rex”
Przez chwilę M1 myślał o jak najszybszej ucieczce z kraju. Pomimo tego, że informacje były mocno zniekształcone, bo nie chodziło o Nowal, którego królem faktycznie był jego klon, problem był właściwie ten sam. W całej sytuacji był jednak jeszcze jeden smaczek, który odrobinę zmieniał wymowę sytuacji dla M1. Premier, który prosił go o wyjaśnienia, też miał klona. Jego klon był jednocześnie premierem Elderlandu.
M1 mógł spokojnie odpisać, że królem Elderlandu nie jest, wspomnieć też premierowi o pewnym aspekcie ówczesnej scholandzkiej polityki zagranicznej. Scholandia, podobnie jak obecnie Sarmacja, uważała, że jeśli nie uznaje jakiegoś kraju, to państwo to nie istnieje. W czasie, gdy wymiana wiadomości miała miejsce, Scholandia nie uznawała zarówno Elderlandu, jak i Nowalu.
Wiele lat później M1 stał w oknie pałacu królewskiego w Scholopolis. Nowal w tej chwili był wyspą z jednym mieszkańcem, który co jakiś czas wysyłał sygnały przypominające o tym, że istnieje, do innych mikronacji. Zarówno w Scholandii, jak i w Elderlandzie panował w tej chwili ten sam król. Insygnia A1 obecnie znajdowały się w Ekorre, a M1 z pozycji wicekróla obserwował państwo, gdzie kiedyś chciano go zgładzić.
Mniejsze o Awarę Południową.
Mat Max von Salvepol
Daniel von Witt pisze: ↑13 sty 2019, 02:15
Liczy się adrenalinka xD i na tym może już poprzrstane, chociaż głowa pełna jest myśli tym, co tu poruszone zostało nie mówiąc już nawet o tym, co zakryte.
Poniżej moje opowiadanie naszpikowane metaforami godnymi mikronacji. :)
-Nie wychodź z domu! Znowu Ci się dostanie...- rzekła żona do męża trzymając rękę na jego pulsie. Dbała o jego ciśnienie. Mówiła mu wiele razy, że polityka nie jest dla nich. Wykopią grób jeszcze za życia i każą w nim się tarzać wśród robaków i zapachu świeżo wykopanego dołu. Tam w głębi jest ścieżka, po której będą kazali nam pójść krok za krokiem stawiając.
Nagle mąż się obudził z przerażeniem i potem na twarzy. Spojrzał w prawo, czy jego żona jest przy jego boku i czy na pewno to łóżko, w którym się obudził, to jego łóżko. Żona spała jak zabita. Wszystko wydało mu się odrealnioną rzeczywistością, która stała się po prostu koszmarem godnym budzenia się u boku martwej ludności w niej zabitej. Nienarodzonych ludzi. Płacz tłumiono w zarodku. Powódź postów nastała, a pomostów dla nieumiejących pływać jak nie było tak nie ma. Zamiast dymać koła ratunkowe dla siebie, to dymali ratowników i ratowniczki, którzy ich ratowali z opresji. Część z nich postanowiła nie ratować już straceńców, a następnie topielców. Demony w wodach ukryte wciągające ofiary do swych czeluści zrobiły im płukanie żołądków stawiając im diagnozę taką, że się czymś nieświeżym zatruły. Spłukały silnym strumieniem wody i nie było już brudu. Odpływ nastąpił i od razu zrobiło się więcej miejsca na plaży. Parasolki i koce się pojawiły, a ludzi jak nie było tak nie ma. Pewnie poszli się wszyscy wykąpać do morza, a tuż pod lustrem wody pływały ludojady i się przyglądały ludom, co by im tu dzisiaj uprzykrzyć żywota. Krzyku było co niemiara, ale od przedszkola do Opola i tak nikt nie dojechał. Nie miał kto klaskać i tupać, bo nogi i ręce zostały zjedzone. Głowy zostały w brzuchach ludojadów, a tułowia nie były na tyle pociągające, aby wbić w nie zęby. Kilku rybaków łowiących w pobliżu miało większe branie niż zwykle, bo ludojady zajęte swoimi lustrzanymi odbiciami spłoszyły ogromne ławice ryb akurat w miejsce, gdzie spokojnie sobie siedzieli rybacy. Wyciągnęli tyle ile unieść zdołali i zanieśli do swych domów, aby wyżywić rodziny. Przy stole panowała radosna atmosfera. Wcinano aż im się uszy trzęsły. Potem siestę zorganizowano, a Ci, co siły jeszcze mieli, to się zajęli swymi zabawkami. Chłopcy lalkami, a dziewczynki samochodami. Lale trzymane przez chłopców stały przy drogach, po których jeździły samochody kierowane przez ich dziewczynki. Ekipa to zgrana była i interesu swego doglądała, aby nikt czasem do rowu nie wpadł, a jak już wpadł, to dzieci i tak z tego przecież by nie było.
Zatem morał z tego taki, że jak już trzymasz kółko, to sprawdź, czy możesz skręcać w lewo w prawo, kiedy dusza twa zapragnie, bo jak Ci każą jeździć tylko z lewo bądź prawoskrętem, to Cię mogą nawet nie zeskrobać z ulicy śrubokrętem.
matmax pisze:Wszystko, co mówi autor we wstępie, jest fikcją, a wszystko dalej, prawdą.
Śmiałem się wiele raz. <nuci> Gdzie te klony, a przy nich ten słup...
/-/ ppłk bryg. kontr. Benedictus Juan Maximiliano Romano de Malagretta y Pigafieta da Cano del Porfavor vel Prezerwatyw Tradycja Radziecki (MW) vel Mubarak Zprzcz (ŚKW)
Angus Kaufman pisze:
Bardzo fajny pomysł. Może sam coś skrobnę.
Polecam. A co do dżastifaja:
Mat Max von Salvepol
Daniel von Witt pisze: ↑13 sty 2019, 02:15
Liczy się adrenalinka xD i na tym może już poprzrstane, chociaż głowa pełna jest myśli tym, co tu poruszone zostało nie mówiąc już nawet o tym, co zakryte.
Kiedyś miałem taką fryzurę, jak ten w środku (w czerwonym). Nie wiem, w jaki sposób znosiły to wtedy nasze dziewczyny*. Na szczęście było to w epoce tuż przed Erasmusem, więc nie mogły nas zdradzać z francuskimi murzynami. #urokibezalternatywności
* Fakt, one mają ten irytujący zwyczaj wąchania swoich włosów, więc wychodzi remisowo. Fleje jedne.
Zachecam innych do ukazania swojej twórczości. Pokażcie,że Dreamland to nie tylko chodzący w jedwabiach księciowie i szlachcice,a prawdziwi artyści z krwi i kości :D
ABW pisze:Kto jeszcze ma wolę i chęć zapraszam do nadesłania swojej twórczości, dziś mija termin, a zgłoszeń tak mało. :(
I dreamy można zarobić - gwarantowane 5 tysięcy ;) Polecam, pusto coś na liście.
Mat Max von Salvepol
Daniel von Witt pisze: ↑13 sty 2019, 02:15
Liczy się adrenalinka xD i na tym może już poprzrstane, chociaż głowa pełna jest myśli tym, co tu poruszone zostało nie mówiąc już nawet o tym, co zakryte.
Proponuję wydłużyć konkurs do końca sierpnia. Rocznica - rocznicą, ale możemy przecież nie musimy zamykać się w ramach jednej doby. Połowa z nas przebywa na urlopie, konkurs został ogłoszony późno, a na solidne przygotowanie się do rywalizacji potrzeba czasu.
[x] Gaston de Senancour / Lider Frakcji Radykalnej
Ja spróbuję jeszcze coś napisać. Nie mogłem dzisiaj z powodu jutrzejszej uroczystości osiemnastolecia istnienia Królestwa Dreamlandu i dzisiejszych obchodów trzynastolecia istnienia Królestwa Teutonii.
Tomasz von Habsburg pisze:Ja spróbuję jeszcze coś napisać. Nie mogłem dzisiaj z powodu jutrzejszej uroczystości osiemnastolecia istnienia Królestwa Dreamlandu i dzisiejszych obchodów trzynastolecia istnienia Królestwa Teutonii.
(-)Tomasz von Habsburg
Gaston de Senancour pisze:
Proponuję wydłużyć konkurs do końca sierpnia. Rocznica - rocznicą, ale możemy przecież nie musimy zamykać się w ramach jednej doby. Połowa z nas przebywa na urlopie, konkurs został ogłoszony późno, a na solidne przygotowanie się do rywalizacji potrzeba czasu.
Może i mają ekselencje rację. W takim razie publicznie ogłaszam, że przedłużam konkurs do 31 sierpnia , będę co jakiś czas przypominał o wątku. Dziękuję za głos Pana Gastona i Pana Tomasza (przez dłuższy czas się mało ktokolwiek się odzywał) Rozumiem wasz wakacyjny deficyt czasu na mikronacje. :)
Oczywiście muszę wziąć udział. Jednak zamiast jakiegoś nowego dzieła postanowiłem, może trochę nieroztropnie, zaserwować odgrzewane kotlety. Otóż zgłaszam do konkursu opiwadanie "Bitwa pod Ekorzynem 2.0". Niektórzy mogą ją znać, bo "Bitwa pod Ekorzynem" to drugie w ogóle, a pierwsze szerzej znane dzieło mikronacyjne mojego autorstwa. Ostatnio przywrócił je szerszej publiczności tow. RCA, wrzucając je do swojej Galerii (nie polecam lektury).
Generalnie dzieło to - napisane tak z dziesięć lat temu - czytane obecnie jest słabe jak Lech Szendi czy inny Sommerwannabe. Dlatego też postanowiłem dokonać reedycji dzieła. Skreśliłem co bardziej żenujące fragmenty oraz najbardziej czytelne i kompromitujące kalki z Poczytnego Polskiego Pisarza Fantasy (tm), niektóre wątki rozszerzyłem, niektóre skróciłem, niektóre dodałem. Fabuła się nie zmieniła, więc zaskoczenia dla osoby, która to czytała te X lat temu nie będzie. Ale można sobie odświeżyć bez nadkwasoty i poczucia genueńskości (genois). Dla tych co nie czytali - myślę, że może być ciekawe.
/-/ ppłk bryg. kontr. Benedictus Juan Maximiliano Romano de Malagretta y Pigafieta da Cano del Porfavor vel Prezerwatyw Tradycja Radziecki (MW) vel Mubarak Zprzcz (ŚKW)
Dorzucę moją... hmmm... dosyć oryginalną twórczość.
Proszę komentarze typu "jesteś fantastyczny" zostawić dla siebie ponieważ jestem osobą skromną i nie chcę by konkurencji było głupio ;)
__________________________________________________________________________________________________________
Wstałem gdyż się wyspałem.
Spojrzałem i ją ujrzałem mimo iż słońce świeciło mi prosto w oczy.
Była piękna, cudowna jak księżyc z rana.
Krzyknąłem zatem lecz nawet nie zadrżała.
Przecieram oczy i spoglądam z dala czy to jest ona?
A może jednak mara?
Ubrałem się bo przecież już wstałem.
Podszedłem do okna i ją obejrzałem.
To była zwykła poranna para.
A ja się bałem, że żona już wstała.
Wychodzę na dwór i idę przed siebie.
Widzę wciąż ludzi będących w potrzebie.
Sięgam do kapsy i wyciągam Dream-ana.
Lecz widzę, że on chce ode mnie Armin-ara.
No przecież Cię zdzielę łotrze niemiły!
Jam jest chyba zbyt nadgorliwy.
Skręcam w alejkę i idę wciąż dalej.
Zaraz będę widział mój zamek.
Praca się zbliża a ja wciąż wkurzony.
Co ja pocznę gdy skończą się schody.
Krok coraz dłuższy i klamka się zbliża.
Chyba to będzie dzień nie do przeżycia.
Wchodzę do środka a tam już od rana milion osób ma do mnie pytania...
Ostatnio pojawia się coraz więcej utworów poetyckich, dlatego warto będzie je zgłosić w niniejszym konkursie. Zostało jeszcze parę dni na dokonanie zgłoszeń. Zachęcam.
(-) Daniel książę von Witt
Premier Rządu Królewskiego
