[Cz][E. KRIEG] Oni nie są Dreamladczykami
: 8 sty 2016, 09:52
Na łamach "Okna" co najmniej dwie osoby wspomniały już o tym, że Dreamland jest cywilizacją słowa. Po raz pierwszy - używając dokładnie tego sformułowania - zrobił to Jacques de Brolle ("Coś się kończy; coś się zaczyna", OKNO nr 5), po raz drugi Sirqua-Lissa Frigg Perhonen ("Rehabilitacja dla Kultury - cd.", OKNO nr 11). Ja powtórzę to teraz po raz trzeci. Być może zresztą kiedyś już to zrobiłem.
Dla istnienia państwa wirtualnego istotne jest uświadomienie sobie przez jego władze prostej zależności pomiędzy kondycją państwa a ilością aktywnych mieszkańców. Warto jednocześnie, aby władze te zrozumiały, że skoro państwo wirtualne jest organizacją dobrowolną nikt im się Dreamlandczykiem czy Scholandczykiem nie urodzi. Tych ludzi trzeba dopiero przyciągnąć. Nie wolno też zapominać, kto najlepiej się w mikronacji odnajdzie. Będą to więc wszyscy ci, którzy na co dzień pracują ze słowem i umieją się nim posługiwać, w miarę możliwości nie kalecząc języka błędami ortograficznymi, gramatycznymi i składniowymi. Znane są oczywiście także Dreamlandowi spektakularne przypadki osób, które posiadają wyczucie językowe w niewielkim stopniu lub zgoła w ogóle go nie posiadają, a mimo to stają się, jeśli nie osobami ważnymi, to w każdym razie zauważalnymi w życiu Narodu. Ostatnim przykładem takiej osobistości jest Wilu Wilk. Pan Wilk i głoszone przez niego poglądy budzą zaufanie przez to, że jest to człowiek, który wyraźnie jest typem idealisty i, skoro nie znalazł tego gdzie indziej, poszukuje ideału w Dreamlandzie. I nawet jeśli nie uda mu się stać "sumieniem Królestwa" - do czego zdaje się dążyć - to w każdym razie na pewno zostanie zapamiętany, a jego słowa być może odniosą skutek. A wszystko to - co trzeba przyznać - ze słabym pojęciem o słowie i nieszczególnie wysokim stopniem zrozumiałości niektórych fragmentów jego maili. Możliwe jest więc zaistnienie w Dreamlandzie także bez umiejętności związanych z "cywilizacją słowa", ale zapewne jest to znacznie utrudnione. Wyjątek potwierdza tylko regułę.
Są także osoby, które nie posiadając umiejętności językowych regułę zdają się potwierdzać, a mimo to na życie Dreamlandu jakiś tam wpływ wywarły. Przykładem chociażby Hanss Up, który wysłał na stare jeszcze nasze forum dwa swoje wiersze. Słowa tego używa się w tym przypadku raczej z pewnym wahaniem, ale - jak to dał do zrozumienia Pan Wilk - w końcu o gustach się nie dyskutuje. Pozostaje mi więc tylko wierzyć, że poezja Pana Up znalazła swoich amatorów i dopisać go do listy tych, którzy, nie potrafiąc dostatecznie dobrze ubrać swoich myśli w słowa, wywołują kontrowersje nie samą zawartością merytoryczną swoich przemyśleń - która w tym wypadku, co by nie powiedzieć, nie była szczególnie wyrafinowana - ale sposobem i jakością przekazu.
Dreamland jako "cywilizacja słowa" odrzuca tych, którzy niedostatecznie dobrze się w tych słowach orientują. W cenie jest więc elokwencja, erudycja, elaboraty i jeszcze parę słów na "e". Nawet jeśli prowadzi to do powszechnej ekskrecji ekscentryzmu, egzaracji estetyki i wyrażanej explicite euforii. Rozumieją już Państwo, o co chodzi? Ludzie, których poziom języka ogranicza się do zdań pojedynczych, zapisu fonetycznego w dostosowanej do ich możliwości formie i których jedynym dostępnym środkiem emfazy (znów słowo na "e") są wersaliki, właściwie nie są tutaj w stanie funkcjonować. Czy to na liście dyskusyjnej, czy w jakimś komunikatorze - i tu, i tu sens ich słów może zostać w najlepszym razie przekręcony, a w najgorszym mogą zostać całkowicie niezrozumiani.
Kolejnym słowem na "e", które nam się tu przyda, jest egalitaryzm. W Dreamlandzie jesteśmy wobec siebie zrównani pod każdym właściwie względem, jaki generuje podziały w realu. Funkcjonujemy we wspólnocie, w której współistnieją osoby o różnym statusie majątkowym, stanie cywilnym, być może kolorze skóry, orientacji seksualnej, stopniu wyedukowania i w bardzo różnym wieku. Gdy zasiadamy przed monitorem nie ma przecież znaczenia dla nikogo czy jeździmy na wózku, mamy paskudne oparzenie na połowie twarzy, nie skończyliśmy jeszcze matury ani to że żyjemy z osobą tej samej płci. Liczy się tylko to, co sobą prezentujemy za pomocą słów posyłanych w świat za pośrednictwem klawiatury. W ten sposób mamy niepowtarzalną szansę stania się kimś innym nie tylko w sensie posady (ciekawe, ilu z nas jest w realu na tak wysokich stanowiskach jak w Dreamlandzie?), ale także tego, co - w najszerszym sensie - sobą prezentujemy. Nie wierzę co prawda w przeprowadzaną specjalnie na potrzeby Królestwa gruntowną przemianę mentalności, ale Dreamlandczycy niektóre swoje wady istotnie mają niepowtarzalną okazję zatuszować. Popędliwi mogą dwa razy zastanowić się co odpowiedzieć adwersarzowi, a aspirujący do miana oczytanych mają szansę poszukiwać i przez cały dzień odpowiedniego cytatu z dzieł Seneki albo Machiavellego.
Bo w Dreamlandzie ocenia się ludzi tylko po ostatecznych owocach ich wysiłku umysłowego. Szanowni Czytelnicy, gdy to piszę jest Wielka Sobota, 10 kwietnia 2004, za piętnaście minut wybije osiemnasta. Zanim artykuł trafi do "Okna" jeszcze prawdopodobnie przeczytam go raz albo dwa w poszukiwaniu usterek, poprawiając jego strukturę logiczną i w razie potrzeby usiłując "wygładzić", aby był łatwiejszy w odbiorze. Gdybyście dali mi podobny do omawianego temat i postawili na mównicy, każąc wygłosić na gorąco orację, zobaczylibyście człowieka zagubionego we własnym toku rozumowania. Potrzebowałbym zapewne co najmniej kilku minut, aby sobie wszystko odpowiednio ułożyć, ewentualnie kluczyłbym w mętnym wstępie na tyle długo, aby dojść do jakiegoś wniosku, na którym mógłbym się oprzeć i który mógłbym uczynić punktem startowym. W Dreamlandzie nie mamy okazji widzieć procesu twórczego, który prowadzi do ostatecznego rezultatu - wypowiedzi. I o ile w realu mamy do czynienia z taką samą sytuację w przypadku prasy chociażby, to już nie jeśli chodzi na przykład o radio czy telewizję. Tam istotna jest modulacja głosu, sposób ubioru, sam wygląd fizyczny - tutaj przy komputerze usiąść może nastolatek w żółtych bokserkach i z aparatem na zębach, po czym dopalając papierosa zacząć pisać przemowę z okazji swojej intronizacji. No bo dlaczego nie? Egalitaryzm pełną gębą. Pełniejszą nawet i bardziej wielowymiarową niż przewidywali to pewnie twórcy tego pojęcia na "e".
Powtarzam się już teraz, ale wywód potrzebuje pointy: jednym wyznacznikiem tego, jak jesteśmy postrzegani, są nasze słowa. Na forum, na stronach www, na GG czy na Tlenie - nieistotne.
Inna sprawa czy to sprawiedliwa metoda segregacji (o ile jakakolwiek jest sprawiedliwa). Znam wielu ludzi, którzy nie radzą sobie z przelewaniem myśli na papier, podczas gdy są ludźmi nie tylko inteligentnymi, lecz także mądrymi. Co warto w tym miejscu zaznaczyć, aby sens poprzedniego zdania stał się jasny - inteligencja wcale nie implikuje mądrości. Dreamland jest więc zabawą tylko dla szczególnego wycinka populacji ludzkiej. Ludzi na tyle inteligentnych, aby ich to bawiło (utrzymuję bowiem, że to jedna z rozrywek zwanych przeze mnie "wyższymi"), a jednocześnie posiadających umiejętność właściwego postępowania ze słowem. Innych może to albo po prostu znudzić, albo mogą zostać odsunięci na boczny tor przez same mechanizmy Dreamlandem kierujące. Tymi mechanizmami jesteśmy rzecz jasna my sami, gdy w swoich działaniach reprezentujemy interesy nie tylko swoje, ale i społeczeństwa czy jakieś grupy społecznej (zawsze?). Niektórzy moi znajomi nie potrafią sobie wyobrazić, jak człowiek może w chwili wolnej nie robić prawie nic innego jak tylko odpisywać na maile i tkwić na GG.
I niech to będzie już pointa. Ci moi znajomi po prostu nie są Dreamlandczykami.
Dla istnienia państwa wirtualnego istotne jest uświadomienie sobie przez jego władze prostej zależności pomiędzy kondycją państwa a ilością aktywnych mieszkańców. Warto jednocześnie, aby władze te zrozumiały, że skoro państwo wirtualne jest organizacją dobrowolną nikt im się Dreamlandczykiem czy Scholandczykiem nie urodzi. Tych ludzi trzeba dopiero przyciągnąć. Nie wolno też zapominać, kto najlepiej się w mikronacji odnajdzie. Będą to więc wszyscy ci, którzy na co dzień pracują ze słowem i umieją się nim posługiwać, w miarę możliwości nie kalecząc języka błędami ortograficznymi, gramatycznymi i składniowymi. Znane są oczywiście także Dreamlandowi spektakularne przypadki osób, które posiadają wyczucie językowe w niewielkim stopniu lub zgoła w ogóle go nie posiadają, a mimo to stają się, jeśli nie osobami ważnymi, to w każdym razie zauważalnymi w życiu Narodu. Ostatnim przykładem takiej osobistości jest Wilu Wilk. Pan Wilk i głoszone przez niego poglądy budzą zaufanie przez to, że jest to człowiek, który wyraźnie jest typem idealisty i, skoro nie znalazł tego gdzie indziej, poszukuje ideału w Dreamlandzie. I nawet jeśli nie uda mu się stać "sumieniem Królestwa" - do czego zdaje się dążyć - to w każdym razie na pewno zostanie zapamiętany, a jego słowa być może odniosą skutek. A wszystko to - co trzeba przyznać - ze słabym pojęciem o słowie i nieszczególnie wysokim stopniem zrozumiałości niektórych fragmentów jego maili. Możliwe jest więc zaistnienie w Dreamlandzie także bez umiejętności związanych z "cywilizacją słowa", ale zapewne jest to znacznie utrudnione. Wyjątek potwierdza tylko regułę.
Są także osoby, które nie posiadając umiejętności językowych regułę zdają się potwierdzać, a mimo to na życie Dreamlandu jakiś tam wpływ wywarły. Przykładem chociażby Hanss Up, który wysłał na stare jeszcze nasze forum dwa swoje wiersze. Słowa tego używa się w tym przypadku raczej z pewnym wahaniem, ale - jak to dał do zrozumienia Pan Wilk - w końcu o gustach się nie dyskutuje. Pozostaje mi więc tylko wierzyć, że poezja Pana Up znalazła swoich amatorów i dopisać go do listy tych, którzy, nie potrafiąc dostatecznie dobrze ubrać swoich myśli w słowa, wywołują kontrowersje nie samą zawartością merytoryczną swoich przemyśleń - która w tym wypadku, co by nie powiedzieć, nie była szczególnie wyrafinowana - ale sposobem i jakością przekazu.
Dreamland jako "cywilizacja słowa" odrzuca tych, którzy niedostatecznie dobrze się w tych słowach orientują. W cenie jest więc elokwencja, erudycja, elaboraty i jeszcze parę słów na "e". Nawet jeśli prowadzi to do powszechnej ekskrecji ekscentryzmu, egzaracji estetyki i wyrażanej explicite euforii. Rozumieją już Państwo, o co chodzi? Ludzie, których poziom języka ogranicza się do zdań pojedynczych, zapisu fonetycznego w dostosowanej do ich możliwości formie i których jedynym dostępnym środkiem emfazy (znów słowo na "e") są wersaliki, właściwie nie są tutaj w stanie funkcjonować. Czy to na liście dyskusyjnej, czy w jakimś komunikatorze - i tu, i tu sens ich słów może zostać w najlepszym razie przekręcony, a w najgorszym mogą zostać całkowicie niezrozumiani.
Kolejnym słowem na "e", które nam się tu przyda, jest egalitaryzm. W Dreamlandzie jesteśmy wobec siebie zrównani pod każdym właściwie względem, jaki generuje podziały w realu. Funkcjonujemy we wspólnocie, w której współistnieją osoby o różnym statusie majątkowym, stanie cywilnym, być może kolorze skóry, orientacji seksualnej, stopniu wyedukowania i w bardzo różnym wieku. Gdy zasiadamy przed monitorem nie ma przecież znaczenia dla nikogo czy jeździmy na wózku, mamy paskudne oparzenie na połowie twarzy, nie skończyliśmy jeszcze matury ani to że żyjemy z osobą tej samej płci. Liczy się tylko to, co sobą prezentujemy za pomocą słów posyłanych w świat za pośrednictwem klawiatury. W ten sposób mamy niepowtarzalną szansę stania się kimś innym nie tylko w sensie posady (ciekawe, ilu z nas jest w realu na tak wysokich stanowiskach jak w Dreamlandzie?), ale także tego, co - w najszerszym sensie - sobą prezentujemy. Nie wierzę co prawda w przeprowadzaną specjalnie na potrzeby Królestwa gruntowną przemianę mentalności, ale Dreamlandczycy niektóre swoje wady istotnie mają niepowtarzalną okazję zatuszować. Popędliwi mogą dwa razy zastanowić się co odpowiedzieć adwersarzowi, a aspirujący do miana oczytanych mają szansę poszukiwać i przez cały dzień odpowiedniego cytatu z dzieł Seneki albo Machiavellego.
Bo w Dreamlandzie ocenia się ludzi tylko po ostatecznych owocach ich wysiłku umysłowego. Szanowni Czytelnicy, gdy to piszę jest Wielka Sobota, 10 kwietnia 2004, za piętnaście minut wybije osiemnasta. Zanim artykuł trafi do "Okna" jeszcze prawdopodobnie przeczytam go raz albo dwa w poszukiwaniu usterek, poprawiając jego strukturę logiczną i w razie potrzeby usiłując "wygładzić", aby był łatwiejszy w odbiorze. Gdybyście dali mi podobny do omawianego temat i postawili na mównicy, każąc wygłosić na gorąco orację, zobaczylibyście człowieka zagubionego we własnym toku rozumowania. Potrzebowałbym zapewne co najmniej kilku minut, aby sobie wszystko odpowiednio ułożyć, ewentualnie kluczyłbym w mętnym wstępie na tyle długo, aby dojść do jakiegoś wniosku, na którym mógłbym się oprzeć i który mógłbym uczynić punktem startowym. W Dreamlandzie nie mamy okazji widzieć procesu twórczego, który prowadzi do ostatecznego rezultatu - wypowiedzi. I o ile w realu mamy do czynienia z taką samą sytuację w przypadku prasy chociażby, to już nie jeśli chodzi na przykład o radio czy telewizję. Tam istotna jest modulacja głosu, sposób ubioru, sam wygląd fizyczny - tutaj przy komputerze usiąść może nastolatek w żółtych bokserkach i z aparatem na zębach, po czym dopalając papierosa zacząć pisać przemowę z okazji swojej intronizacji. No bo dlaczego nie? Egalitaryzm pełną gębą. Pełniejszą nawet i bardziej wielowymiarową niż przewidywali to pewnie twórcy tego pojęcia na "e".
Powtarzam się już teraz, ale wywód potrzebuje pointy: jednym wyznacznikiem tego, jak jesteśmy postrzegani, są nasze słowa. Na forum, na stronach www, na GG czy na Tlenie - nieistotne.
Inna sprawa czy to sprawiedliwa metoda segregacji (o ile jakakolwiek jest sprawiedliwa). Znam wielu ludzi, którzy nie radzą sobie z przelewaniem myśli na papier, podczas gdy są ludźmi nie tylko inteligentnymi, lecz także mądrymi. Co warto w tym miejscu zaznaczyć, aby sens poprzedniego zdania stał się jasny - inteligencja wcale nie implikuje mądrości. Dreamland jest więc zabawą tylko dla szczególnego wycinka populacji ludzkiej. Ludzi na tyle inteligentnych, aby ich to bawiło (utrzymuję bowiem, że to jedna z rozrywek zwanych przeze mnie "wyższymi"), a jednocześnie posiadających umiejętność właściwego postępowania ze słowem. Innych może to albo po prostu znudzić, albo mogą zostać odsunięci na boczny tor przez same mechanizmy Dreamlandem kierujące. Tymi mechanizmami jesteśmy rzecz jasna my sami, gdy w swoich działaniach reprezentujemy interesy nie tylko swoje, ale i społeczeństwa czy jakieś grupy społecznej (zawsze?). Niektórzy moi znajomi nie potrafią sobie wyobrazić, jak człowiek może w chwili wolnej nie robić prawie nic innego jak tylko odpisywać na maile i tkwić na GG.
I niech to będzie już pointa. Ci moi znajomi po prostu nie są Dreamlandczykami.
- [Źródło: „OKNO" nr 13, 18 kwietnia 2004 r.]
[Tytuł oryginału: „Cywilizacja na e"]
[Autor: Edward Krieg]
[Gatunek: Artykuł prasowy]
[Słowa kluczowe: kultura słowa, cywilizacja, segregacja]