Sofa, kapcie, gazeta
: 23 mar 2025, 23:43
W ramach nadrabiania zaległości sięgnąłem po archiwalne numery Scholander Allgemeine Zeitung. Rozłożyłem się więc wygodnie na sofie w mojej letribskiej daczy i zacząłem niespiesznie wertować zgromadzony kopczyk wydruków (ktoś jeszcze drukuje dłuższe materiały?). Pierwsza refleksja: jest to złoto i to złoto, które mimo upływu kilku lat wciąż świeci żywym blaskiem. Refleksja druga jest zarazem pytaniem: dlaczego, choć tak dobrze żarło, jednak zdechło? I dlaczego, wyjąwszy jakieś sympatyczne leockie laurki, nie wywołała poważniejszych, bardziej rozbudowanych reakcji?
Nie ma tego wiele, a jednak jest tu właściwie wszystko. Na początek: gnomiczny Aleksander i jego celne ciosy. „Gdybyśmy to my, Dreamlandczycy, wynaleźli Światowida, to w przeciwieństwie do oryginału, byłby on odwrócony dupą na cztery strony świata i patrzyłby głównie do środka”. To prawdopodobnie najlepszy i zarazem najbardziej lapidarny wykład na temat charakteru narodowego tak Starego, jak i Nowego Dreamlandu. Cała reszta, jaką można sobie tutaj wyobrazić, to już właściwie przypisy.
Dalej idzie nieodżałowana Karolina, niestety już w fazie defetystyczno-melancholijnej, znużona i przeżarta sceptycyzmem właściwym osobie, która „przeszła całą grę”, więc sama prosząca się o odebranie mikrofonu. Odejść jak Trizondal? Litości. Skutecznie zagłusza ją ustawiony z megafonem Maciej II. Są tu jednak rzeczy frapujące. Na przykład w momencie, gdy trafiam na jej — Karoliny — uwagę, że „Sarmacja to konstrukcja budowana od dwóch dekad, w której teoretycznie można robić wszystko bez minimalnej wiedzy o czymkolwiek”, dochodzę do wniosku, że nie o Sarmację tu idzie — na tak niskie przytyki Karolina nigdy sobie przecież nie pozwalała — lecz mamy tu do czynienia z wyłapaniem esencji mikronacji jako takiej.
Na osobne potraktowanie zasługuje obszerna Maciejowa publicystyka, której prawdopodobnie poświęcę jakiś osobny tekst – częściowo polemiczny – o ile nie wrócę wcześniej do kapsuły hibernacyjnej. W tym miejscu zatrzymam się jedynie na chwilę przy materiale zatytułowanym „Złotokapy mnie oblazły i gryzą” — mocnym, miejscami zaskakująco lirycznym tekście — dla którego punktem wyjścia była wyszperana na forum Skarlandu jakaś fantastycznie obłąkana wypowiedź Brunona Petrowicza Catalana: pozorując wiedzę insajdera, pan Brunon przedstawia tam Dreamland jako umorusanego kałem wikinga-imperialistę, który wystawia do wiatru i dewastuje własnych sojuszników z UNP.
Maciej właściwie obchodzi tytułowe złotokapy szerokim łukiem, nie poświęcając im dodatkowej uwagi, a samemu Brunonowi, mam takie wrażenie, po prostu gasi peta na czole i przechodzi do kolejnych tematów. Ten tekst ma szczególny rytm — niemal wyczuwam nastrój, w którym powstawał, nastrój pogodnej rezygnacji, prawdopodobnie po alkoholu zagryzionym hot dogiem z Żabki. Jest w tym wszystkim jakiś smutek, w końcu autor siedzi w jednym wielkim leju po bombie, ma chyba poczucie niespełnienia i zmarnowanych okazji, a teraz odpowiada na zaczepkę ze strony człowieka prawdopodobnie stojącego za dwiema dziesiątkami klonów w Agurii i Santerze.
To tekst ze stycznia 2022 roku. W materiale nieco późniejszym, bo pochodzącym z listopada — w obszernej rozmowie z Anastazją Windsachen — czytam frapujące wyznanie: „Gdybym dzisiaj pracował nad dreamlandzką konstytucją kwietniową, nie zgodziłbym się na model króla brytyjskiego. Zero republikanizmu. Żadnych parlamentów. Tworzenia skomplikowanych przepisów. Obyczaj. Statek piracki”.
A zatem państwo zarządzane na modłę statku pirackiego. Obywatele jako piraci, którym nie trzeba stale wymyślać rozrywki i którzy sami decydują, w którym momencie pozbawić władzy słabo rokującego kapitana. Żadnych znudzone makaków (widzę, że to ulubiony naczelny Dreamlandczyków).
Nie chciałbym tu wejść w tryb radosnego pierdololo, ale dla mnie osobiście, zawsze skorego do szukania typów i prawidłowości, jest to rzecz fascynująca. Gdy się bowiem nad tym bliżej zastanowić — blisko stąd do wyznania poczynionego przed laty przez króla Alfreda (2018) i jego fascynacji męską wspólnotą dawnych królestw barbarzyńskich. Być może obaj panowie nie chcieliby mieć dziś ze sobą wiele wspólnego, ale jednak to podobieństwo jest uderzające. Król jako Odoaker. „Dzisiejszy wzór dla dreamlandzkiego monarchy to raczej król barbarzyńców, taki, który walczy na pierwszej linii, umiejętnie waląc mieczem czy toporem. Poetyka gniewu i przemocy trafia do ludzi, przekonuje, że gra się na poważnie. Okuwanie się w zimny, wyniosły majestat nic by tu nie zdziałało; najwyżej zasygnalizowało słabość tronu. Trzeba bić pięścią po twarzy, wybijać zęby, wyrywać języki”. Tyle Alfred, który w innym miejscu mówił również o wzrastającej suwerenności narracyjnej współobywateli jako o fakcie, z którym każdy szef dreamlandzkiego państwa musi się poważnie liczyć (jak bardzo — tej zmiany do końca sam w porę nie doceniłem, o czym przekonałem się przy okazji koronacji Roberta II Freyderyka i tej wspaniałej procesji dumnych makaków, które, właśnie, dawno przestały być makakami). Tam piraci, tu barbarzyńcy.
W tym sensie późniejsze panowanie Aleksandra to był jednak triumf Starego Dobrego Dreamlandu. Aktem strzelistym dreamlandzkiego karlizmu, nowym Leonem XIII, któremu przyszło jednak panować w świecie zdemobilizowanych sicarios. Gdyby to panowanie przypadło na pierwszą dekadę tłustych lat dwutysięcznych i gdyby Aleksander miał się do kogo odezwać, miałby zapewne okazję zapisać się jako drugi Artur Piotr.
Nie ma tego wiele, a jednak jest tu właściwie wszystko. Na początek: gnomiczny Aleksander i jego celne ciosy. „Gdybyśmy to my, Dreamlandczycy, wynaleźli Światowida, to w przeciwieństwie do oryginału, byłby on odwrócony dupą na cztery strony świata i patrzyłby głównie do środka”. To prawdopodobnie najlepszy i zarazem najbardziej lapidarny wykład na temat charakteru narodowego tak Starego, jak i Nowego Dreamlandu. Cała reszta, jaką można sobie tutaj wyobrazić, to już właściwie przypisy.
Dalej idzie nieodżałowana Karolina, niestety już w fazie defetystyczno-melancholijnej, znużona i przeżarta sceptycyzmem właściwym osobie, która „przeszła całą grę”, więc sama prosząca się o odebranie mikrofonu. Odejść jak Trizondal? Litości. Skutecznie zagłusza ją ustawiony z megafonem Maciej II. Są tu jednak rzeczy frapujące. Na przykład w momencie, gdy trafiam na jej — Karoliny — uwagę, że „Sarmacja to konstrukcja budowana od dwóch dekad, w której teoretycznie można robić wszystko bez minimalnej wiedzy o czymkolwiek”, dochodzę do wniosku, że nie o Sarmację tu idzie — na tak niskie przytyki Karolina nigdy sobie przecież nie pozwalała — lecz mamy tu do czynienia z wyłapaniem esencji mikronacji jako takiej.
Na osobne potraktowanie zasługuje obszerna Maciejowa publicystyka, której prawdopodobnie poświęcę jakiś osobny tekst – częściowo polemiczny – o ile nie wrócę wcześniej do kapsuły hibernacyjnej. W tym miejscu zatrzymam się jedynie na chwilę przy materiale zatytułowanym „Złotokapy mnie oblazły i gryzą” — mocnym, miejscami zaskakująco lirycznym tekście — dla którego punktem wyjścia była wyszperana na forum Skarlandu jakaś fantastycznie obłąkana wypowiedź Brunona Petrowicza Catalana: pozorując wiedzę insajdera, pan Brunon przedstawia tam Dreamland jako umorusanego kałem wikinga-imperialistę, który wystawia do wiatru i dewastuje własnych sojuszników z UNP.
Maciej właściwie obchodzi tytułowe złotokapy szerokim łukiem, nie poświęcając im dodatkowej uwagi, a samemu Brunonowi, mam takie wrażenie, po prostu gasi peta na czole i przechodzi do kolejnych tematów. Ten tekst ma szczególny rytm — niemal wyczuwam nastrój, w którym powstawał, nastrój pogodnej rezygnacji, prawdopodobnie po alkoholu zagryzionym hot dogiem z Żabki. Jest w tym wszystkim jakiś smutek, w końcu autor siedzi w jednym wielkim leju po bombie, ma chyba poczucie niespełnienia i zmarnowanych okazji, a teraz odpowiada na zaczepkę ze strony człowieka prawdopodobnie stojącego za dwiema dziesiątkami klonów w Agurii i Santerze.
To tekst ze stycznia 2022 roku. W materiale nieco późniejszym, bo pochodzącym z listopada — w obszernej rozmowie z Anastazją Windsachen — czytam frapujące wyznanie: „Gdybym dzisiaj pracował nad dreamlandzką konstytucją kwietniową, nie zgodziłbym się na model króla brytyjskiego. Zero republikanizmu. Żadnych parlamentów. Tworzenia skomplikowanych przepisów. Obyczaj. Statek piracki”.
A zatem państwo zarządzane na modłę statku pirackiego. Obywatele jako piraci, którym nie trzeba stale wymyślać rozrywki i którzy sami decydują, w którym momencie pozbawić władzy słabo rokującego kapitana. Żadnych znudzone makaków (widzę, że to ulubiony naczelny Dreamlandczyków).
Nie chciałbym tu wejść w tryb radosnego pierdololo, ale dla mnie osobiście, zawsze skorego do szukania typów i prawidłowości, jest to rzecz fascynująca. Gdy się bowiem nad tym bliżej zastanowić — blisko stąd do wyznania poczynionego przed laty przez króla Alfreda (2018) i jego fascynacji męską wspólnotą dawnych królestw barbarzyńskich. Być może obaj panowie nie chcieliby mieć dziś ze sobą wiele wspólnego, ale jednak to podobieństwo jest uderzające. Król jako Odoaker. „Dzisiejszy wzór dla dreamlandzkiego monarchy to raczej król barbarzyńców, taki, który walczy na pierwszej linii, umiejętnie waląc mieczem czy toporem. Poetyka gniewu i przemocy trafia do ludzi, przekonuje, że gra się na poważnie. Okuwanie się w zimny, wyniosły majestat nic by tu nie zdziałało; najwyżej zasygnalizowało słabość tronu. Trzeba bić pięścią po twarzy, wybijać zęby, wyrywać języki”. Tyle Alfred, który w innym miejscu mówił również o wzrastającej suwerenności narracyjnej współobywateli jako o fakcie, z którym każdy szef dreamlandzkiego państwa musi się poważnie liczyć (jak bardzo — tej zmiany do końca sam w porę nie doceniłem, o czym przekonałem się przy okazji koronacji Roberta II Freyderyka i tej wspaniałej procesji dumnych makaków, które, właśnie, dawno przestały być makakami). Tam piraci, tu barbarzyńcy.
W tym sensie późniejsze panowanie Aleksandra to był jednak triumf Starego Dobrego Dreamlandu. Aktem strzelistym dreamlandzkiego karlizmu, nowym Leonem XIII, któremu przyszło jednak panować w świecie zdemobilizowanych sicarios. Gdyby to panowanie przypadło na pierwszą dekadę tłustych lat dwutysięcznych i gdyby Aleksander miał się do kogo odezwać, miałby zapewne okazję zapisać się jako drugi Artur Piotr.