Dreamland i Scholandia

Jak się zdaje to jest ten moment, gdzie wicehrabia co prawda jeszcze nie przekroczył Rubikonu, ale wystawił duży palec u nogi na drugą stronę. Nie wiemy, czy wicehrabia sprawdza w ten sposób temperaturę wody, czy faktycznie gotuje się do wojny domowej. Obawiam się jednak, że tym razem historia potoczy się zgoła inaczej i zamiast być Cezarem, to wicehrabia skończy jak Pompejusz. To potwierdzałoby zresztą marksistowski pogląd, iż postaci i wydarzenia dzieją się w historii jakby dwukrotnie. Najpierw jako tragedia, a za drugim razem jako farsa.

Żeby była jasność. Korona nie zamierza stać na drodze rozwoju lenna, jakie zresztą wicehrabiemu nadała. Jesteśmy zwolennikami dalece posuniętej decentralizacji i autonomii, i jeżeli wicehrabia w ramach narracji lenna stwierdzi, iż prawa fizyki u niego nie działają, marchewki rosną na drzewach a woda płynie pod górę, to w myśl ewangelicznej zasady, iż kto nie jest przeciw nam ten jest z nami, Korona będzie taki rozwój lenna popierać, zaś lennika nagradzać. Jesteśmy prawie pewni, iż pogląd ten podziela także Pierwszy Minister.

Jak się zdaje problem tkwi w tym, że wicehrabia chciałby szybciej awansować, niż wynikałoby to z jego osobistych zasług i starań. Korona oczywiście starania te i zasługi dostrzega. Co więcej nagradzała je i dalej nagradzać zamierza. Sęk w tym, że grożąc oderwaniem ziemi, której przysięgaliśmy strzec, wicehrabia sam przekreśla swój dorobek i zaprzepaszcza pracę, którą zdążył już wykonać. Oczywiście jeżeli wicehrabia źle się czuje w Dreamlandzie i chce z niego odejść i rozwijać swoją narrację poza jego terenami, to pozostaje mi wyrazić ubolewanie, ale Dreamland to nie jest zebranie uczestników rejsu w Rejsie i nikt tu nikogo pod pistoletem nie zatrzymuje, wprost przeciwnie. Tyle, że byłoby to ze szkodą tak dla Dreamlandu ale i dla wicehrabiego.