Dreamland i Scholandia

W reakcji na moją decyzję o przeniesieniu sali obrad Parlamentu Królestwa z powrotem na dreamlandzkie forum, król-senior Teutonii Andrzej Fryderyk otworzył wczoraj kolejny akt teutońskiej opery mydlanej, która toczy się już od wielu miesięcy na unijnym forum i discordzie. Niezmiennie koncentruje się ona na formułowaniu wobec Królestwa w kółko tych samych zarzutów o rzekomo niedostateczną chęć integrowania się z pozostałymi państwami UNP, a także coraz częściej powtarzanych otwartych zachęt do opuszczenia struktur unijnych. Niestety, w niemrawej kontynuacji wątku Jej Cesarska Mość raczyła swoim zwyczajem skierować tory dyskusji na jakieś mało interesujące towarzyskie niesnaski, oddalając się od meritum. Nie gustuję w klimatach telenoweli, dlatego pozwolę sobie krótko odnieść się do sprawy tutaj.

Zacznę od wyjaśnienia motywów moich wczorajszych działań. Ilość czasu, jaką obecnie mogę i chcę poświęcać na zabawę w Królestwie nie pozwala mi na bieżąco śledzić aktywności na obu forach. Forum UNP poza tym, że od strony estetycznej nadal wygląda dość prowizorycznie, przede wszystkim jest dla mnie niewygodne w nawigacji, a jego obsługa zarówno z perspektywy użytkownika jak i moderatora wydaje się być skrajnie nieintuicyjna. Nie wykluczam, że winę ponoszą nie dotychczasowi unijni inżynierowie, a przyzwyczajenia, które wyniosłem z dreamlandzkiego forum, gdzie aktywny jestem od przeszło siedmiu lat. Tym niemniej, przebywanie na unijnym forum przez wzgląd na kwestie techniczne jak i toksyczną atmosferę zwyczajnie nie sprawia mi przyjemności i zamierzam ograniczać je do niezbędnego minimum. Jako że ostatnie działania Pana Premiera pokazały, że prawo w obecnym Dreamlandzie traktować można niezwykle swobodnie i panuje na to społeczne przyzwolenie (przynajmniej w tych kręgach, których polityczny interes Pan Premier realizuje) postanowiłem pójść wyznaczoną drogą i przez wzgląd na własny interes i własną wygodę w zakresie pełnionej przeze mnie funkcji marszałka przeniosłem obrady na nasze forum. Rozumiem wyrażone przez JKW Macieja II wątpliwości i jeśli pozostali lordowie je podzielają, zachęcam do złożenia projektu uchwały sankcjonującej lub odrzucającej podjęte przeze mnie działania. Wynik głosowania przyjmę z pokorą i jeśli deputowani wydadzą negatywny dla mnie werdykt, złożę swój urząd. Nie mam ochoty kierować pracami Wysokiej Izby gdziekolwiek indziej, ani gdziekolwiek indziej w nich uczestniczyć.

Niezależnie od prawnej i politycznej oceny moich działań, do której uprawnieni są obywatele Królestwa, nie sposób pozostawić bez komentarza ponawianych oskarżeń kierowanych przez naszych teutońskich sojuszników. To, gdzie toczą się obrady Parlamentu jest wyłączną sprawą Dreamlandczyków i elementem polityki wewnętrznej Królestwa. Nie do końca zrozumiałe są dla mnie gorące emocje, które sprawa ta wywołuje za granicą. Przeniesienie publicznej aktywności Królestwa czy działalności jakiejkolwiek publicznej dreamlandzkiej instytucji na forum UNP nie jest częścią naszych zobowiązań traktatowych i nigdy nie było głównym celem naszej integracji z Unią. Korzystamy z dobrodziejstw wspólnej infrastruktury informatycznej w takim zakresie, jaki uważamy za potrzebny, a ponieważ nie wywołujemy tym żadnej szkody pozostałym państwom członkowskim, nie powinno być to przedmiotem dyskusji na szczeblu międzynarodowym, ani tym bardziej pretekstem do wypchnięcia nas poza Unię. Królestwo od zawsze przykłada wagę do najwyższych standardów dyplomacji i niezmiennie szanuje ratyfikowane umowy międzynarodowe. Myślę, że mamy prawo oczekiwać tego samego od naszych sojuszników.

Prywatnie nie jestem zwolennikiem dalszego funkcjonowania Dreamlandu w Unii Niepodległych Państw. Uważam, że projekt w obecnym kształcie nie wypalił. Obiecywany przez architektów integracji efekt synergii w żaden sposób pozytywnie nie wpłynął na demograficzną czy aktywnościową kondycję państwa, która jest dziś zauważalnie gorsza niż w momencie ratyfikacji traktatu. Ponadto wspólne unijne kanały komunikacji coraz bardziej przeistaczają się w pole bitwy, na którym toczy się jałowa towarzyska wojenka między kilkoma osobami. Podkreślam jednak, że jest to tylko i wyłącznie moje prywatne zdanie, którego nikomu nie zamierzam narzucać. O tym, czy Królestwo pozostanie w Unii decydować mogą wyłącznie Dreamlandczycy. Jako jedyne z czterech państw tworzących UNP nie jesteśmy politycznym monolitem. Kształt naszej polityki wewnętrznej i zewnętrznej jest wypadkową ścierania się różnych wizji i żadne kluczowe decyzje nie są podejmowane jednoosobo. Byłoby miło, gdyby nasi teutońscy przyjaciele to zrozumieli i nieco spuścili z tonu.

Przeczytałem niniejszy wątek z zainteresowaniem i jak się zdaje to jest właściwy czas na to, by przedstawić swoje zdanie. Mancalaga dopomóż, by nie wyszła ściana tekstu...

Na wstępie nie chciałbym jednak postponować samego projektu Unii Niepodległych Państw. Projekt ten należy rozpatrywać z dwóch perspektyw. Pierwszą perspektywą jest kwestia polityki wewnętrznej. Powiedzieć, że to porażka, to w istocie nic nie powiedzieć. Temu poświęcę jednak dalszą część wypowiedzi, a póki co wskażę na kwestie polityki zagranicznej, która, przynajmniej moim zdaniem, może zostać nazwana pewnym sukcesem.

Zauważmy, że poprzez zawarcie traktatu w dniu 17 listopada 2020 r. udało nam się osiągnąć dwa cele, które, przynajmniej od czasów Roberta II Fryderyka wyznaczały kierunek prowadzenia polityki zagranicznej. Po pierwsze, udało nam się rozbić i osłabić naszego największego oponenta, jakim wówczas było Księstwo Sarmacji. Odpadnięcie od Sarmacji Baridasu, Sclavinii i Teutonii doprowadziło do znaczącego jej osłabienia. Z roli hegemona, który może prowadzić swoją politykę metodą faktów dokonanych i nie liczyć się ze zdaniem innych podmiotów prawa międzynarodowego spadła do skarlałego mocarstwa regionalnego. Ruch ten w istocie doprowadził do radykalnej zmiany stosunków mirkonacyjnych i doprowadził nas do obecnej sytuacji, gdy możliwe jest ostrożne ocieplanie relacji na linii Dreamopolis-Grodzisk, a w dalszej perspektywie nawet nawiązanie oficjalnych relacji i pokojowe współistnienie. Paradoksalnie sama Sarmacja na tym zyskała, o czym dalej.

Po drugie, udało nam się odzyskać Awarę Południową. Kwestia ta przestała stanowić jątrzącą się ranę, którą od czasu do czasu można było rozdrapać na użytek krajowy. Awara Południowa jest pod wspólną kontrolą wszystkich rządów unijnych. W pewien dość paradoksalny sposób zrealizowała się wizja Roberta II Fryderyka, który już w 2019 r. proponował, by z Awary uczynić terytorium międzynarodowe. Stanowi to też powrót do pewnej wizji, która doprowadziła do ulokowania na terenie Awary siedziby Organizacji Polskich Mirkonacji. Być może w miarę rozwoju wzajemnych relacji dreamlandzko-sarmackich nastąpi taki dzień, że Awara przestanie być pomnikiem wzajemnych niesnasek, a stanie się symbolem pojednania i dobrego sąsiedztwa.

Koniecznym jest jednak przejście do kwestii polityki wewnętrznej, którą ocenić muszę zgoła odmiennie. Unia zamiast obiecywanego efektu synergii przyniosła kryzys aktywności w Dreamlandzie. Nie wydaje się być przypadkiem, iż w miarę pogłębiania integracji aktywność w Dreamlandzie zaczęła gasnąć. Obecnie zaś do czynienia mamy z zupełnie odwrotnym trendem, który zbiegł się w czasie z pojawieniem się aktywności w Królestwie. Być może stanowi to zbieg okoliczności, jakkolwiek w tym miejscu pozwolę sobie na osobistą dygresję w tym temacie.

Nie bez przyczyny w Sarmacji nikt za secesjonistami nie tęskni. Przeciwnie, po początkowym szoku Sarmaci otrzepali poły płaszcza i zaczęli rozwijać swoje państwo dalej, z incydentalnymi jedynie nawiązaniami do secesjonistów, podczas gdy tematy secesyjne w pewnym momencie zaczęły sprawiać przytłaczające wrażenie, przynajmniej jeżeli chodzi o Teutonię. Odnieść można wrażenie, iż wbrew twierdzeniom niektórych Teutończyków, to nie z Dreamlandczykami jest problem. Przeciwnie. To Teutonia pod światłym przewodnictwem Joanny Izabelli roztrwoniła cały zgromadzony kapitał i egzystuje w gronie 2-3 osób. Pozwolę sobie jednak ten wątek na chwilę odłożyć i wrócić do tematu samej Unii.

Moim zdaniem Andrzej Fryderyk w niewłaściwy sposób sformułował pytanie, gdyż uległ, a być może sam brał czynny udział w jego wywoływaniu, pewnemu złudzeniu, iż Teutonia to Unia, zaś Unia to Teutonia. Wskazuję, iż Teutonia jest zaledwie jednym z czterech państw konstytuujących tę Unię. Godzi się zauważyć, iż wg stanu na dzień napisania niniejszego postu, to w Dreamlandzie ostatnio aktywnych było 7 osób, podczas gdy w Teutonii może zaledwie 3. Oprócz tego członkami Unii pozostaje martwy Baridas oraz Sclavinia, której przywódcy ciężkie położenie nie wzbudza we mnie bynajmniej zazdrości. Oznacza to, iż w chwili obecnej stanowimy 7 z 11 aktywnych unitów, co w przybliżeniu oznacza 2/3. Zatem to my jesteśmy Unią.

Być może pytanie o opuszczenie Unii przez Dreamland należałoby zastąpić pytaniem o opuszczenie Unii przez Teutonię. Ostatecznie to dwójka krzykaczy, a zasadniczo prowodyrka i jej klakier nie mogą się pogodzić z niezależnością Dreamlandu i na każdym kroku dają wyraz swojemu niezadowoleniu. Przywodzi to na myśl, iż intencją podpisującej traktat z ramienia Teutonii nie było wspólne związanie losu i bycie bogatym dzięki korzystaniu ze świata idei sąsiada, a po prostu zorganizowanie sobie nowej klaki po tym, jak w grodziskim teatrzyku kukiełkowym pacynki zaczęły uskarżać się na zbyt agresywne fistowanie?

Plato's cave