Dreamland i Scholandia

Czy Bóg realny różni się od wirtualnego? Tak na logikę. W końcu chociażby realowi chrześcijanie i w ogóle wyznawcy większości najpopularniejszych religii uznają swoje bóstwa za byt wszechmogący, który otacza swoją pieczą/władzą/opieką całość rzeczy, a więc również to, co się dzieje w internetach.

Z perspektywy ateisty? Nie bardzo. Natomiast jeżeli sami wynajdziemy sobie Boga, to zmieni to nasze podejście do niego. Również wirtualne, choć przecież wszyscy odgrywamy zaledwie jakieś postacie, a nie jesteśmy nimi, nie musimy zaraz podzielać ich poglądów i wierzeń dotyczących świata wirtualnego. Stąd też może stosunkowa popularność religii oparta na Bogu już istniejącym, a przypadkowość i incydentalność religii na zasadzie Zakonu Wielka Małpy.

A może tak nie jest? Może nasze postaci są zaledwie awatarami, za którymi ukrywamy się, świat wirtualny czyniąc areną zaledwie części naszych, dużo szerzej zakrojonych, aktywności. Stąd i napisanie sobie Boga nie sprawi, że nagle nasza postać zacznie go traktować z szacunkiem na równi z Bogiem z naszego świata?

Osobną kwestią jest, czy trochę tak nie było z religiami objawionymi realnymi, biorąc pod uwagę rolę, jaką odegrały w swoich społeczeństwach "zesłane z góry" nakazy Mojżesza, Likurga, czy Mahometa.

Andrzej Swarzewski pisze: ↑21 cze 2020, 22:19Religie nieodrealne wprost stwarzają sobie bóstwo, który jest im użyteczne. [/justify]

W pełni się z tym zgadzam. Kiedyś może nawet zadam sobie trud prześledzenia jak zmieniała się koncepcja ateizmu w Ciprofloksji w kontekście zmian w mirkoświecie.

No tak, w zasadzie jeżeli pomyślimy o Bogu katolickim lub islamskim to wyłania się widok koncepcji niezwykle prostej - coś niewidzialnego, nieskończenie silnego, nieskończenie inteligentnego i nieskończenie wszechmogącego. Nic nazbyt szczególnego w kwestii idei.

My mamy pełną możliwość stworzenia sobie czegoś wyjątkowego i niezaprzeczalnie interesującego ideowo- ale tego nie robimy, bo Bóg wirtualny nie jest nam potrzebny do jednoczenia siebie pod jednym sztandarem.

Trudne pytanie, ale zdaje się, że mogę się podpisać pod słowami profesora Swarzewskiego. Czy to oznacza jednocześnie, że tylko osoby, których ja realne jest ateistą, mogą wyznawać inne bóstwo w wirtualnym świecie?

Maciej II pisze: ↑21 cze 2020, 23:16 No tak, w zasadzie jeżeli pomyślimy o Bogu katolickim lub islamskim to wyłania się widok koncepcji niezwykle prostej - coś niewidzialnego, nieskończenie silnego, nieskończenie inteligentnego i nieskończenie wszechmogącego. Nic nazbyt szczególnego w kwestii idei.

Zasadniczo jest pewna różnica. Bóg w wersji chrześcijańskiej jest tak samo wszechmocny jak i ten islamski. Ale ten chrześcijański narzuca sam sobie pewne ograniczenia, których przestrzega. Islamski bóg może zmieniać te warunki, może łamać dane przez siebie słowo i robić to, co uzna w danym momencie za słuszne.

Czy ja wiem czy narzuca sobie jakieś ograniczenia? Ostatecznie Bóg katolicki (a może był wtedy jeszcze Żydowski? ;)) robił też mniej fajne rzeczy - spopielenie Somory i Gomory, śmierć pierworodnych Egipcjan, itd. Z tego co rozumiem, jedynym ograniczeniem Boga katolickiego, jest fakt, że nie działa przeciwko samemu sobie. Toteż m.in. nie zrobi głazu, którego nie udźwignie.
Ostatecznie, dziwnym trafem, Bóg zmienia zdanie, gdy wysocy rangą hierarchowie Kościoła zmienią zdanie. Kiedyś papież nie był nieomylny, dzisiaj jest.

Bo papież tak o sobie powiedział.

W zasadzie w rzeczywistym Kościele to właśnie papież i instytucja grają pierwsze skrzypce. Bóg jest woskową figurą, konceptem. No bo co, zabroni papieżowi być nieomylnym?