Dreamland i Scholandia

Może byłaby Pani zainteresowana promocją kultury i wydarzeń kultury z ramienia Dworu Królewskiego w Dreamlandzie, lub posadą Lorda Burmistrza Dreamopolis — miasta, gdzie znajduje się Sąd Królewski oraz Parlament Królewski?

(—) Karolina Aleksandra

Oczywiście, mikronacje są w tym zakresie dosyć elastyczne ;) Niby między Dreamopolis a Ekorre trwa korespondencja na papierze, a jednak wszystko dzieje się tak szybko!

Tak czy siak, w razie zainteresowania lub jakichkolwiek pytań, zapraszam do napisania prywatnej wiadomości do mnie.

KA

Trudne pytanie. Na początku nowego milenium Dreamland liczył ok. 70-80 obywateli (w wyborach do Izby Poselskiej w 2002 roku odnotowano mniej więcej taką właśnie, najwyższą w historii państwa frekwencję). Następnie przez wiele lat populacja utrzymywała się na względnie stałym poziomie ponad czterdziestu osób. Kryzys przyszedł - podobnie jak w większości państw wirtualnych - mniej więcej w okolicach 2007 roku w czasach panowania mojego drogiego v-małżonka, Pavla Svobody. W wyborach do Izby Poselskiej V kadencji (luty 2006 r.) oddano 63 ważne głosy, a dwa lata później (grudzień 2007 r.) zaledwie 38. Taka liczba obywateli utrzymywała się przez kolejne kilka lat, aż do następnego kryzysu demograficznego pod koniec minionej dekady. Wtedy też liczba osób biorących aktywny udział w zabawie spadła do kilkunastu a pod koniec panowania Marcina Mikołaja (2015 rok) nawet do kilku. Demograficzny renesans przyszedł wraz z nowym monarchą, Edwardem II, w 2016 roku. Wraz z wdrożoną przez króla ideą nowego otwarcia demograficznie wróciliśmy do stanu z okolic 2009 r. i Królestwo znów stale współtworzy mniej więcej 25-30 osób. Jednocześnie trwa bardzo intensywna wymiana pokoleniowa. Obecnie bilans znów jest raczej ujemny. Jest to związane z wymieraniem starszego pokolenia Dreamlandczyków (z grona obywateli pokolenia 2001, które jeszcze przed dwoma laty stanowiło trzon pogrążonego w kryzysie, zamieszkanego głównie przez królów-seniorów Królestwa, żaden nie jest już aktywny w życiu publicznym) oraz nikłym przyrostem naturalnym.

Tak. Przybyłego do Królestwa 10 listopada 2001 r. króla-seniora Pavla Svobodę, dziś już politycznego emeryta ograniczającego aktywność do lektury forum co kilka tygodni. Małżeństwem jesteśmy od sierpnia 2015 roku. Przysposobiliśmy dwóch synów, Edwarda Ingawaara oraz Vladimira Iwanowicza, jednak żadnego z nich nie ma już w Królestwie, niestety.

Prawdopodobnie nigdy żadna mikronacja nie przekroczyła progu dwustu osób. Obecnie tyle mniej więcej liczy cały mikroświat. Nawet wśród zagranicznych państw nie znajdzie Pani takich kilkusetosobowych. (chociaż populacja anglojęzycznych mikronacji na chłopski rozum powinna być wprost proporcjonalna do populacji anglofonów). Polski sektor językowy i tak jest najlepiej rozwinięty pod wieloma względami - od demograficznego do (zwłaszcza) technicznego. Ten anglojęzyczny z oczywistych względów nie tworzy jednego mikroświata, więc liczba anglojęzycznych mikronautów zapewne jest większa, ale tamtejsze wirtualne państwa to z reguły maksymalnie kilkunastoosobowe twory.

Upadła bodajże w okolicach 2011 roku. Pewnie było to związane z pogłębiającym się regresem demograficznym i spadkiem zainteresowania polityką międzynarodową (uznano, że topniejące zasoby ludzkie lepiej konsolidować na polu aktywności wewnętrznej). Dodatkowo organizacja taka w warunkach wirtualnych pozbawiona jest faktycznego wpływu na politykę ze względu na brak narzędzi do egzekwowania swoich postanowień. Wreszcie OPM to od zawsze był konik jednego człowieka - wówczas sarmackiego polityka a dziś króla Hasselandu, Piotra de Zayma, realnie dziennikarza i specjalisty od stosunków międzynarodowych. Poza nim jednym międzynarodowe konwencje, statuty i trybunały mało kogo już bawiły. Formalnie struktur organizacji nigdy nie rozwiązano - po ustąpieniu ostatniego Sekretarza Generalnego, Timoteosa Stefanosigosa (dziś premiera Rządu Królewskiego Prezerwatywa Tradycji Radzieckiego) po prostu nie przeprowadzono kolejnych wyborów.

Ja tu jestem od czterech lat. :) Może i długo, ale niektórzy są od dwudziestu...

Nie, od zawsze starano się rozgraniczać świat realny i wirtualny. Aczkolwiek istniała grupa mikronacji narracyjnie ulokowanych na realnym terytorium i podpisująca realne konwencje. Sztandarowym przykładem jest Cesarstwo Leblandii. Dziś jednak to w większości martwe strony, co jakiś czas aktualizowane przez ich władców i jedynych obywateli zarazem. Jakakolwiek aktywność obywatelska wygasła tam mniej więcej w połowie minionej dekady.